Κρεμάλες υψώνονται στην Πλατεία Θεάτρου της Δρέσδης

german1--3-thumb-large

ΟΙ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΕΣ κρεμάλες που υψώνονται στην Πλατεία Θεάτρου της Δρέσδης έχουν πια ονοματεπώνυμα. Γράφουν «ρεζερβέ για τη μητερούλα Μέρκελ». Ρεζερβέ για τον αντικαγκελάριο Γκάμπριελ.

ΕΙΝΑΙ εικόνες που έχουν προκαλέσει σοκ στη γερμανική πολιτική τάξη. Το ξύπνημα της ξενοφοβίας και του άγριου λαϊκισμού δεν απειλεί απλώς την παντοδυναμία της Ανγκελα Μέρκελ. Έχει αρχίσει να παίρνει χαρακτηριστικά αντισυστημικής απειλής.

ΥΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ αυτής της συγκυρίας υποδέχτηκε τον γερμανό ομόλογό του ο Νίκος Κοτζιάς. Για το Βερολίνο, η ελληνική κρίση του καλοκαιριού φαντάζει τώρα σαν βόλτα στο πάρκο. Το Προσφυγικό τούς τρομάζει πολύ περισσότερο. Το κακό για την Αθήνα είναι ότι βρίσκεται στο επίκεντρο και των δύο κρίσεων.

ΣΥΜΦΩΝΑ με μια άποψη, αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό. Αν ακολουθήσει κανείς την ολιστική προσέγγιση που εισήγαγε στην ελληνική διπλωματία ο Κοτζιάς, στο κάδρο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές θα μπορούσε να μπει και ο γεωπολιτικός παράγων -το βάρος της Ελλάδας ως συνόρου της Ευρώπης.

Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ δεν φαίνεται να καρποφόρησε στην πρώτη της εφαρμογή από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Αντιθέτως. Ο διπλωματικός μετεωρισμός μάλλον περιέπλεξε παρά διευκόλυνε το μνημονιακό μέτωπο.

Η ΠΑΡΟΞΥΝΣΗ του Προσφυγικού αντιμετωπίζεται τώρα περίπου ως δεύτερη ευκαιρία για να ξαναπαιχτεί το χαρτί της χρεοκοπημένης πλην γεωπολιτικά αναντικατάστατης Ελλάδας.

Ο Σταϊνμάγερ δεν άφησε και πολλά περιθώρια για ένα δούναι και λαβείν σε αυτό το επίπεδο. Το λογικό είναι ότι το Βερολίνο δεν θέλει να δώσει την εντύπωση ότι ενδίδει σε ένα παζάρι προτού η Ελλάδα αποδείξει ότι μπορεί να προσαρμοστεί στον βαρύ ρόλο του πρώτου υποδοχέα.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ωστόσο να μην αντιλαμβάνεται ότι η Αθήνα αποκλείεται να τα καταφέρει σε αυτόν τον ρόλο αν κλυδωνίζεται εσωτερικά από τις αδύνατες απαιτήσεις ενός ασφυκτικού οικονομικού προγράμματος. Χωρίς ένα μίνιμουμ εσωτερικής σταθερότητας ο κυματοθραύστης θα σπάσει.

ΑΠΟ την Ελλάδα ζητείται, ούτε λίγο ούτε πολύ, να υπερβεί τις πολιτικές και διοικητικές της δυνατότητες για να κρατήσει το πρόβλημα όσο πιο μακριά γίνεται από το ευρωπαϊκό κέντρο.

ΑΚΟΜΗ κι αν υποθέσουμε ότι ανταποκρίνεται, δεν θα έχει καταφέρει τίποτε χωρίς τη συνεργασία της Τουρκίας. Συνεργασία που φαίνεται ολοένα και δυσκολότερη όσο ο Ερντογάν βυθίζεται σε σύνδρομο σουλτανικού μεγαλείου. Και ακολουθεί το δόγμα Καμμένου: Χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες ως όπλο για να εκβιάσει την Ευρώπη.

ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ η πίεση της EE που βρίσκεται σε κρίση ανασφάλειας. Και από την άλλη ο τζόγος της Τουρκίας που βρίσκεται σε νέο-οθωμανική παραζάλη. Στη μέση είναι μια κοινωνία που έχει περάσει από το στάδιο της συμβολικής κρεμάλας. Και κινδυνεύει να γλιστρήσει στο επόμενο.

από τις Αγιογραφίες του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ (στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 30-10-2015)

Advertisements
  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: